Almena Uyurken-II
Ben artık her gün batımı ölüyorum..
KaaN ÖzeR
-Geç kalınması gereken her randevuya erken geliyordum.. sen se Pazar sabahı kurşuni bakıyordun… |
I-
Mavi sonbaharlar sundum günsüzlüğüme
cebimden düşürdüğüm damarlarımda göç zamanısın şimdi zamansız...
Sen; Cennetin aynasında saçlarını tarayan son intiharımın yaşamsal artığı... !
Simeranya'da kaybolan düşüm, kırıntılarına hapsolduğum kılcal damarım !
Aynı dillerde konuşuyoruz sevdayı...
Sahte ağaçlar iz bıraktı adaksı dileklerimizde..
Kahpe bir ömrün harabesinde kalmışlığım, suretini düşürmüşlüğüm, kaleme kağıda dökmüşlüğüm intihar yorgunu şimdi..
Hayal kırıklarım kanıma küfrediyor Almena !
Ben artık her gün batımı ölüyorum..
…
II-
Sen üç intihardın uçurumun kaygan ve ıslak bariyerlerinde…
Susarken öldürdüm “ben” i bir;
Yaşarken acıbahar ikliminde, canına yanan canımın katili “ben” iki;
Ruhuna misafirliğimi boğazlayan “sen” in vurduğu neşter üç…
Kesmiyor bunca intiharlar beni…
III-
Ben seni kurşuna dizmek istememiştim Almena..
Saçlarının siyahlığında katran karası geceler dönerdi..
Kusardım kana buladığım ellerime az biraz yokluğunu…
Kasım fırtınaları ellerime kırk düğüm atarken, budanmış sevdana intiharım doğrudur..
ve doğrudur ölüm süsü verdiğim , [ardıma]
-Geç kalınması gereken her randevuya erken geliyordum.. sen se Pazar sabahı kurşuni bakıyordun…
